Kan een diamant echt breken?

Een diamant heeft een hardheid van 10 op de schaal van Mohs en is daarmee het hardste bekende natuurlijke mineraal, maar hardheid en taaiheid zijn verschillende eigenschappen. Hardheid geeft de krasbestendigheid aan; taaiheid geeft de breukbestendigheid aan. In het laboratorium gekweekte diamanten, gecertificeerd door IGI, hebben dezelfde kristalstructuur als gedolven diamanten, wat betekent dat ze dezelfde kwetsbaarheid hebben: een harde klap langs een splijtvlak kan de steen doen splijten of afbrokkelen. Corrosieve chemicaliën kunnen het oppervlak na verloop van tijd ook dof maken of putjes veroorzaken. In de praktijk vormt dagelijks gebruik weinig risico, maar het laten vallen van een ring op tegels of het stoten van de rondist tegen een harde rand zijn scenario's die echte schade veroorzaken. De conclusie is duidelijk: behandel een in het laboratorium gekweekte diamant als hard, maar niet als onverwoestbaar. Een goed ontworpen zetting die de rondist en hoeken beschermt, vermindert de meest voorkomende risico's op breuk aanzienlijk.